mm 4 30.3

Kervin

De trektocht gaf ze weer alle gelegenheid voor hun discour. Door een heuvellandschap met op elke hoogte weer zicht op een volgende verrassing uit hun verleden. Het thema van dat van hun horst en daardoor hun missie. Dat verleden te herstellen, en voor wie? Als kind al op zoek naar waarheden Als in wat voor wereld zit ik. Daarover willen lezen en opschrijven van wat hij ervan begreep. Waarbij hij ook graag tekende, en met een aangeboren talent. Hij later was gaan schilderen van wat hij nu daarvan mooi vond, de natuur,en mensen. Zoals Burton die graag naar hem luisterde, in hem geloofde.

Nu dus over waar ze opp jacht waren. En wat ze dwars zat. Zelf, en volgens de horst. Hoe vrouwen met hun consolidatie in verstarring nauwelijks nog innovaties toe lieten. Waarmee hun herstel uitzichtsloos was. Of toch niet met waarnaar ze op jacht waren. Dat hun basis, zo gek nog niet. ‘Garandeerde hin bestaanszekerheid, en voor hen zelfs dubbel’. En als zwerver leuk mogen bijverdienen. Maar daarmee als mens gedegenereerd tot op man onwaardig.

‘Dat over is als Chiavel zijn zin krijgt’. moeten wij weer aan de bak’, ‘Voor rijke mannen als hi’. Nu al met ons in zijn garde. En zijn opdracht´.

Chiavel, hun beschermheer, baas. Kervin die hem had leren kennen in de bergen, op een trektocht ontmoet. En ervaren als ook een prater. Al snel op de noemer van de mannen onwaardige positie. Door dat stom fatale.

Daarmee ook op één noemer met zijn vriendin Verna. Als zwerver leren kennen. Ook praatgraag. En levend in een rijke taal. Daarmee op al zijn vragen met een antwoord. Met ook bedenkingen over hun positie. Endat het fatale mogelijk geen mutatie was.

Verhalen waarmee hij Chiavel weer wist te imponeren. Met ook twijfel over die door vrouwen als noodwendig gepredikte mutatie. Die volgens Verna mogelijke te herstellen was ‘Met wat wij mannen nu zijn alleen via dit soort vrouwen mogelijk. Koester die ralatie Kervin’. En toen dat geheim van Estrice in die richting.

Chivel zoon van een rijke wijnboer. Net als hij dominant, en slim. Die het hield met maar één vrouw. Kennelijk heel tevreden met hem en .nog twee dochters. Op antieke wijze heel rijk geworden. De concurrentie van andere boeren weten te elimineren. Daardoor wel overwerkt en vroeg dood. Waarna zijn zusters, die de zaak al runden die overnamen. Hem uitkochten en zo

heel rijk maakten. Hij kon doen wat hij graag wilde. Met waarin hij ook goed was. Het discour met mannen over hun onwaardige positie.

Hij de horst kocht. In preantieke tijden een roversnest op een piek in de bergen. In antieke tijden verbouwd tot een zakencentrum. Met geld geen probleem. Na een tip van Kervin. Hem als dank aanbood om zijn huisman te worden. Wat hij vrij toen schamel gehuisvest graag had aanvaard.

Waarbij hij later tevens leiding kreeg over zijn garde. Die Chij voor zijn plannen meende nodig te hebben, Steeds rond de twintig mannen. geregeld genodigd om hem aan te horen. Over herstel van het manne;ijk. Met allen nog de vraag hoe.

Soms stagneerde hun conversatie. Zoals die ochtend, beide nog moe van de nacht. Na een worsteling door kreupelhout weer uitkijkend over weer zo’n een eindeloos ogende vlakte met een noordooster diepvriesadem in hun rug. Ze weer eens zich gedwongen voelden de baan te moeten nemen. Het tempo van die meiden was moordend. De de horst die ze volgde. Daarbij die nachten in de herbergen. Met de vrouwen die hielden van feesten rn stoeien. Zowel aantrekkelijk als gulzig. Was ook even wennen. In hun zuiden ze beduidend tammer. Elke ochtend dan ook moeite om op gang te komen, en in het juiste ritme te voor hun discour.

Met voor zich weer een eindeloze vlakte. Door grazers vrij van bssen. Rendieren, buffels, bizons. De basis van hun bioindustrie, alleen vlees eten van dieren na een dierwaardig leven, Met dit natuurgebied daarvoor alle gelegenheid. Waarbij ze hartje winter werden bijgevoerd. Het aantal wolven kort werd gehouden. De ook voor mensen gevaarlijk katachtige in reservaten waar maar weinig mensen woonden. Toch nog gebieden waarv wapens nodig waren om dieren op afstand te houden.

De baan hier vooral de trein op bruggen en door tunnels tussen de nederzettingen, vooral waar eens steden waren geweest. Met hotels voor de liefhebbers van wintersport en s’zmers er vertoeven. Op skiën , sleeën getrokken door honden, sneeuwscooters, te paard, te voet. De twee vrouwen die het graag deden op skiën.

De nederzettingen ook geliefd door de vele resten uit hunverleden. Veel kerken. kastelen, raadhuizen, muzea die gesestaureerd waren. Slachthuizen voor die bio-industrie, veel datadozen, die hier goedkoop te koelen. Energie overal van centrales op waterkracht

In de tren met boeiend uitzicht over dit alles. ‘Burton, niet verzaken. Dank zij de vrouw zijn wij zingevend’. ‘Ja, ja voral in die hotels’. Eeen dag later gleden ze comfortabel voort over het ijs en in de luwte van een diep in het landschap gesneden rivier. Kervin weer een verrassend betoog wilde opbouwen, maar nog niet goed wist hoe en waarover. En zo maar wat begon.

‘In de natuur jaagt vooral het vrouwelijk. Beperkt het mannelijk zich tot het bewijzen van z’n genen. En mee-eten. In onze eerste stamverbanden was dat ook zo. Keken wij toe hoe zij nijver bezig waren. Op onze akkers en met onze kinderen. Wachtend tot het eten klaar was. Alle tijd daarover te filosoferen. Ons bewust te worden van onze positie in de schepping. Waarna het met bedachte religies uit de hand liep. Vooral voor vrouwen. Maar ook voor de meeste mannen. Bezit en posities die heilig werden verklaard bij de gratie van hogere machten. Dus van de sterkste en later de rijkste. Mannen als Cjiavel. . Roofridders, die zich van adel bedachten. Met steun affels, SS, van mannen, de verliezers. Met sterren en strepen ook iets van winnaar. Gardes waamee dictators niet meer weg te krijgen waren. Die van Chiavel waar wij deel van zijn, ook om hem aan de macht te houden. Wij zijn SS’ers, Burton. En nu op zijn bevel in deze ijswoestijn.’. ‘We moeten daar weg Kervin. Hebben het al meer over gehad’. ‘We moetn daar weg Burton. maar gor rn waarheen?’? ‘Iets hier gaan doen en deze regio. Werk zat’. Op de oever maakten ze een vuurtje voor de lunch.

Die vriendin van jou, die Verna, van Handhaving, die is toch ook zo bezig met dit soort verhalen? Vindt het huidige toch ook vrouwvernederend’? ‘Die geloofd niet in die mutatie. Denkt dat het nog steeds dat virus is. Maar hoe? En daarover heeft die Estrice iets ontdekt. Een vaccin of zo om het te bestrijden, En daarmee dat voor ons fatale en voor hen zo fijen. Waarvan ze sniet wil weten. Wat ik weer heb ontdekt. De reden immers waarom wij hier achter haar aan hollen. Verna laat je altijd vragen stellen en daarmee doordenken’.

Burton die hij als zwerver had leren kennen van twee vrouwen met een eethuis. Waar hij geregeld mocht mee-eten. En niet slecht, dank zij Burton die voor ze de keuken deed. Die graag met z’n handen creatief bezig was. Van z’n moeder had leren koken, Die ook een wijnkenner was. Iemand die ze voor de horst zochten. Burton die vrouwen wel een beetje gehad die dat ook zag zitten. Die graag tegen iemand aan leunde. Wat Kervin werd. Door het verschil in leeftijd Een soort vader.

Chuavel. wil terug naar het verleden. Verna vreest de toekomst. Geloofd in die evolutie van iets uit niets. Met nu de mens aan zet. wij mannen met onze laatste rol daarin. Zijn een twijg aan de stam en op afsterven. Wij hebben onze langste tijd gehad, Burton. Nog zijn we nodig voor hun voortplanting. Maar voor hoelang nog? Dat het anders kan en dan beter heeft zich al bewezen’.

Even wilde Burton helemaal niets meer horen en liet hij Kervin voor zich uit gaan. Ze stonden aan de rand een bevroren waterval. Hun bergklimkunde nodig voor een veilige afdaling. Die hindernis overwonnen helemaal uitgeput en toe aan rust en eten.

Eenmaal gelaafd kwam Kervin weer op gang. ‘Dat geheim van Estric. Als ze dat menen te moeten mogen. Gaat de kosmos zonder ons verder. Een zegen voor de mensheid? Verna die niet in zegens geloofd maar in up en downs. Met nu voor haar een up. En voorns Burton?’ ‘Ook niet slecht’. ‘Chiavel wil wwer terug in de evolutie. Maar die kent geen weg achteruit’.‘Maar waarom is haar verhaal waar’? ‘Alles wat de wereld voor ons in petto heeft ontdekt is volledig uitontwikkeld en geconsolideerd. Wat Chiavel wil dat deugt daarom niet, gaat alleen maar down. En ik vertrouw hem ook niet. En er is iets met die horst. Dat waar we niet in mogen, dat altid op slot zit, bij dat zwembad.

Kervin die in de verte weer eens iets meende te ontwaren. Tekens uit het verleden, voor hem dé grote verrassing van deze tocht. Weer een ritme van rechthoeken met sporadisch boven de bomen de resten van betonskeletten. De komende uren daarin helemaal opgaand. Uitzoeken welke stad het was geweest, het stratenplan raadplegend, straten en gebouwen noterend. films maken voor later thuis. Uren ploeteren door dichtbegroeide resten van volgens hem van een staalbedrijf. Toen mede verantwoordelijk voor die vloedgolf. Besneeuwde roestkegels, hoogovens. Uit gaten struiken en zelfs bomen. Het even helemaal gelukkg. Maar ze moesten verder.

‘Man, zeur niet en geniet even van ons verleden. Hier komen we nooit meer. Dit mag ik niet missen. Die vrouwen wel voor een keer. keer’. Kervin besliste graag en stellig over wat hij voor zijn hier en nu belangrijk vond. En dat was toen net even niet hun opdracht. Die nacht weer in tent. Op de hoogste nog net begaanbare vloer van een naar de hemel reikend skelet. Een vergezicht in het roze van de ondergaande zon. In de luwte van muurresten. Later boven ze de schittering van sterren, in de verte het huilen van wolven. Eindelijk weer eens alleen in een slaapzak ongestoord in- en uitslapen. De volgende ochtend zich laten wekken door de zon en krassende kraaien. Kervin die er maar geen genoeg van kon krijgen. ‘Laten we hier een paar dagen blijven. en dan maar weer de baan. Bedank Chiavel, dit was al ons zwoegen mrrt dan waard.’ Hier speelde dus eens die legende, dit was het eens waar zij geschiedenis schreven. Bakens in het landschap, voor iemand met geen wortels in dat verleden zonder betekenis. ‘Die wij wel hebben, dank zij Dhiavel’.

‘Boeiend, al die verhalen van je, Kervin. Maar wat gaat er met ons gebeuren, wat is onze toekomst? Wordt die net als van deze steden, spoelt de tijd ook ons weg?’ Ze gleden op hun skiën comfortabel voort over het besneeuwde ijs van een brede rivier met een stevige wind in de rug.

‘Geen flauw idee. We zijn hier om dat uit te zoeken toch. Als ze onze huidige positie willen belagen dan moeten we dat zien te voorkomen. Die laten we niet door ze bederven. Burton, nogmaals, hoe komen wij achter haar geheim? Wat voor slims valt er te bedenken? Met onze huidige aanpak schieten we geen donder op.’ Hoe kregen ze die vrouw aan de praat, over iets wat ze zelf al niet wilde weten? Met luchtige gesprekken, een beetje uitdagend babbelen en ze vooral aan het woord laten? Dat laatste was niet moeilijk gebleken, maar tot op heden zonder het gewenste resultt. En waarom zou ze ook met hen er over praten? Die tactiek moesten ze vergeten, kon alleen maar tot argwaan leiden.

Haar rapportages zien te bemachtigen. Als Y specialist was ze verplicht alles te noteren, dus ook dat geheim. De code waarachter, als ze die konden stelen. Onbegonnen werk. Zelfs een deskundige als Verna zou dat niet lukken. Mee luisteren naar wat ze te babbelen hadden. ‘Zien te belanden in haar home Burton, dat wordt onze strategie. Je presenteren als een snoepje voor hun roedel. En ze dan ze zien af te luisteren!’ In die herbergen wordt het niks’.’Ik weer gigolo spelen, he’. ‘et als ik schrijft ze, en ook op papier. Is me al een paar keer opgevallen. Geregeld wat noterend. Ze is een schrijfster. Die haar bedenksels proveert te verwoorden. Burton. Ze heeft vast een dagboek.   Dus als ze wat te verbergen heeft.. Onthoud dat goed voor als je bij ze thuis bent.’